“Kan ik u helpen?” vroeg de
verkoopster. “Ik zoek een plastic ovenschaal”, zei Bertus. De
verkoopster keek hem aan om te zien of hij een grapje maakte, maar
aan zijn gezicht te zien was hij serieus, dus ze trok haar lach snel
in. “Maar dat smelt toch...” begon de verkoopster. “Da's wel te
hopen ja!”, zei Bertus resoluut. De verkoopster wist niet goed wat
ze hier mee aan moest. “Sorry, daar kan ik u niet mee helpen,
meneer.” Bertus wierp een blik om zich heen en liep naar de plastic
bakjes. Dit waren bewaar bakjes, geschikt voor de magnetron, niet
voor een oven. “We verkopen ook magnetrons, meneer.” verklaarde
de verkoopster uit een soort verkoop reflex. Bertus draaide z'n hoofd
en keek haar minachtend aan. “Ik wist dat u dat ging zeggen” zei
Bertus terwijl hij opnieuw de winkel rondkeek en richting de messen
liep. “Bent u paranormaal begaafd?” flapte de verkoopster eruit in bange
afwachting wat hij nu weer ging zeggen. “Nee, helaas niet,
jongedame”. En zachtjes in zichzelf zei hij “Maar wel
punctueeel”. De verkoopster keek voor zich uit en ging verder met
prijsjes plakken. Bertus keek naar buiten, het was begonnen te
regenen. Een hondje zat aangelijnd aan een fietsenrek en probeerde
angstvallig droog te blijven onder een fietstas. Bertus keek op z'n
horloge. Een paar tellen later stopte voor de winkel een stadsbus.
Bertus trok een mes uit een messenrek en ging op de verkoopster af en
pakte haar arm vast. “Geef me een kus of je gaat eraan!” Zei hij
met een gemeen lachje. De verkoopster deed wat hij vroeg en gaf hem
snel een kus, bevend van angst. “Dank u” zei Bertus en draaide
het mes om en bood het haar aan. De verkoopster nam het aan zonder
haar bange blik van hem af te wenden. Bertus beende zich door de
winkel heen en bij de deur draaide hij zich om en tilde z'n hoed even
van z'n hoofd, “Goedemiddag!”. Terwijl Bertus de deur uitliep
vertrok ook de stadsbus alsof die op hem gewacht had. De verkoopster
zag hem buiten lopen in de regen. Hij passeerde het
hondje en maakte de riem los. Het hondje kwispelde wild. Bertus pakte
het hondje vast, zei iets tegen het beestje dat ze niet kon horen en gaf het een kus.
opdrachtwoorden: paranormaal, punctueel,
plastic
