De Kus

“Kan ik u helpen?” vroeg de verkoopster. “Ik zoek een plastic ovenschaal”, zei Bertus. De verkoopster keek hem aan om te zien of hij een grapje maakte, maar aan zijn gezicht te zien was hij serieus, dus ze trok haar lach snel in. “Maar dat smelt toch...” begon de verkoopster. “Da's wel te hopen ja!”, zei Bertus resoluut. De verkoopster wist niet goed wat ze hier mee aan moest. “Sorry, daar kan ik u niet mee helpen, meneer.” Bertus wierp een blik om zich heen en liep naar de plastic bakjes. Dit waren bewaar bakjes, geschikt voor de magnetron, niet voor een oven. “We verkopen ook magnetrons, meneer.” verklaarde de verkoopster uit een soort verkoop reflex. Bertus draaide z'n hoofd en keek haar minachtend aan. “Ik wist dat u dat ging zeggen” zei Bertus terwijl hij opnieuw de winkel rondkeek en richting de messen liep. “Bent u paranormaal begaafd?” flapte de verkoopster eruit in bange afwachting wat hij nu weer ging zeggen. “Nee, helaas niet, jongedame”. En zachtjes in zichzelf zei hij “Maar wel punctueeel”. De verkoopster keek voor zich uit en ging verder met prijsjes plakken. Bertus keek naar buiten, het was begonnen te regenen. Een hondje zat aangelijnd aan een fietsenrek en probeerde angstvallig droog te blijven onder een fietstas. Bertus keek op z'n horloge. Een paar tellen later stopte voor de winkel een stadsbus. Bertus trok een mes uit een messenrek en ging op de verkoopster af en pakte haar arm vast. “Geef me een kus of je gaat eraan!” Zei hij met een gemeen lachje. De verkoopster deed wat hij vroeg en gaf hem snel een kus, bevend van angst. “Dank u” zei Bertus en draaide het mes om en bood het haar aan. De verkoopster nam het aan zonder haar bange blik van hem af te wenden. Bertus beende zich door de winkel heen en bij de deur draaide hij zich om en tilde z'n hoed even van z'n hoofd, “Goedemiddag!”. Terwijl Bertus de deur uitliep vertrok ook de stadsbus alsof die op hem gewacht had. De verkoopster zag hem buiten lopen in de regen. Hij passeerde het hondje en maakte de riem los. Het hondje kwispelde wild. Bertus pakte het hondje vast, zei iets tegen het beestje dat ze niet kon horen en gaf het een kus. 

opdrachtwoorden: paranormaal, punctueel, plastic

Tinus en Els

opdrachtwoorden: vervangstuk, hypothetisch, rotsbodem

Het tuinhekje klapperde en Els wurmde zich even later door de keukendeur naar binnen om vervolgens drie tassen op het aanrecht te smijten. Ze keek hem aan met een lagedrukgebied op haar voorhoofd. Hij: “Vertel!”. Een licht teken van lichtvermaak rond z'n mond. “Ach, flikker op, Tinus” gromde het dikke mens en hij schuifelde achteruit terwijl ze dichterbij kwam. “'t Is ook nooit goed hé?” probeerde hij maar eens. Ze keek hem vernietigend aan maar zei niets. Het zweet stond op haar voorhoofd en aan haar shirt te zien was er een tropische storm onder haar oksels ontstaan. “Heb je dat vervangstuk nou al gehaald, Tinus?” “Vervangstuk?” zei hij, alsof hij niet wist waar ze het over had. “Van je vibrator, bedoel je?” Els maaide met haar forse arm in zijn richting maar Tinus ontweek haar makkelijk. Ze richtte zich weer op de boodschappen en er zat zoals altijd allerlei vette zooi tussen. “Ja, die heb ik allang besteld.” “Wanneer komt het dan?” Tinus haalde z'n schouder op. “Tot die tijd moet je misschien geen chips op de bank gaan zitten vreten. Beter nog, misschien moet je es een keer een wortel proberen.” Els trok een gevulde koek uit de verpakking en propte die naar binnen. “Hypothetisch gezien zou dat beter zijn ja” zei ze met volle mond, terwijl ze de boodschappen in de kastjes deed. Tinus draaide zich om en keek de woonkamer in. Het tikken van de klok irriteerde hem mateloos. Het leek te galmen alsof de vloer een rotsbodem was. “Ik ga even vissen, ben om vijf uur terug, ok?” Els antwoordde niet maar het zei genoeg.

Kees

opdrachtwoorden: obsessie, primitief, pardon

Vlammen en rook laaiden op tussen de houtskolen. Terwijl hij het vlees aan de spiezen reeg werd de deurbel zes keer ingedrukt. Het was Jeanette. Alweer. “Hoe vaak moet ik je nog zeggen dat je hier niet welkom bent?”, zei Kees. “Heel vaak, smeerKees!”, zei ze met een opgefokt hoofd. Een hoofd dat tot een half jaar geleden iedere dag naast dat van hem had geslapen. Tot ze erachter was gekomen dat hij vreemd ging met haar zus. Jeanette en haar zus hadden een fikse ruzie gehad. De politie had eraan te pas moeten komen. Niet lang daarna had hij ook met haar zus gebroken omdat hij erachter kwam dat de zussen akelig veel op elkaar leken. Zij bleek ook een primitief ongeleid projectiel in bloemetjesmotief. Van haar had hij echter niets meer vernomen terwijl Jeanette een ongezonde obsessie bezigde en hem iedere dag er mee lastig viel. “Ik krijg zo bezoek, Jeanette, ik heb hier geen zin in”, zei Kees, nu heel kalm. Jeanette kwam dichterbij en keek hem aan met vlammende ogen die hem deden denken aan z'n barbecue. “Weet jij wel wat je mij en mijn zus hebt aangedaan, vies mannetje?!”, terwijl het speeksel in Kees z'n baard vloog. Kees had hier echt geen zin in. “Was dat een vraag, Jeanette?”. En Jeanette begon haar frustraties nogmaals te uiten en verweet hem zo'n beetje alles wat ze maar kon verzinnen. “Hee Kees, wie is dit?”, klonk het opeens vanachter Jeanette. Het was Kim, z'n nieuwe scharrel. “Kim, dit is Jeanette, een ex”. “Dus jij bent z'n nieuwe slet”, begon Jeanette. “Pardon? Wie is hier nou de slet?”, antwoordde Kim terwijl ze met haar ogen de kleding van Jeanette finaal afkeurde. Jeanette draaide zich om naar Kim en gaf haar een duw. “Nou moet je eens goed luisteren trutje...”. De voordeur knalde dicht en Kees was verdwenen. De vrouwen stonden verbouwereerd te kijken naar de dichte deur. Kees trok de deurbel uit het stopcontact en sjokte terug naar z'n vleesspiezen.