De Kus

“Kan ik u helpen?” vroeg de verkoopster. “Ik zoek een plastic ovenschaal”, zei Bertus. De verkoopster keek hem aan om te zien of hij een grapje maakte, maar aan zijn gezicht te zien was hij serieus, dus ze trok haar lach snel in. “Maar dat smelt toch...” begon de verkoopster. “Da's wel te hopen ja!”, zei Bertus resoluut. De verkoopster wist niet goed wat ze hier mee aan moest. “Sorry, daar kan ik u niet mee helpen, meneer.” Bertus wierp een blik om zich heen en liep naar de plastic bakjes. Dit waren bewaar bakjes, geschikt voor de magnetron, niet voor een oven. “We verkopen ook magnetrons, meneer.” verklaarde de verkoopster uit een soort verkoop reflex. Bertus draaide z'n hoofd en keek haar minachtend aan. “Ik wist dat u dat ging zeggen” zei Bertus terwijl hij opnieuw de winkel rondkeek en richting de messen liep. “Bent u paranormaal begaafd?” flapte de verkoopster eruit in bange afwachting wat hij nu weer ging zeggen. “Nee, helaas niet, jongedame”. En zachtjes in zichzelf zei hij “Maar wel punctueeel”. De verkoopster keek voor zich uit en ging verder met prijsjes plakken. Bertus keek naar buiten, het was begonnen te regenen. Een hondje zat aangelijnd aan een fietsenrek en probeerde angstvallig droog te blijven onder een fietstas. Bertus keek op z'n horloge. Een paar tellen later stopte voor de winkel een stadsbus. Bertus trok een mes uit een messenrek en ging op de verkoopster af en pakte haar arm vast. “Geef me een kus of je gaat eraan!” Zei hij met een gemeen lachje. De verkoopster deed wat hij vroeg en gaf hem snel een kus, bevend van angst. “Dank u” zei Bertus en draaide het mes om en bood het haar aan. De verkoopster nam het aan zonder haar bange blik van hem af te wenden. Bertus beende zich door de winkel heen en bij de deur draaide hij zich om en tilde z'n hoed even van z'n hoofd, “Goedemiddag!”. Terwijl Bertus de deur uitliep vertrok ook de stadsbus alsof die op hem gewacht had. De verkoopster zag hem buiten lopen in de regen. Hij passeerde het hondje en maakte de riem los. Het hondje kwispelde wild. Bertus pakte het hondje vast, zei iets tegen het beestje dat ze niet kon horen en gaf het een kus. 

opdrachtwoorden: paranormaal, punctueel, plastic

Tinus en Els

opdrachtwoorden: vervangstuk, hypothetisch, rotsbodem

Het tuinhekje klapperde en Els wurmde zich even later door de keukendeur naar binnen om vervolgens drie tassen op het aanrecht te smijten. Ze keek hem aan met een lagedrukgebied op haar voorhoofd. Hij: “Vertel!”. Een licht teken van lichtvermaak rond z'n mond. “Ach, flikker op, Tinus” gromde het dikke mens en hij schuifelde achteruit terwijl ze dichterbij kwam. “'t Is ook nooit goed hé?” probeerde hij maar eens. Ze keek hem vernietigend aan maar zei niets. Het zweet stond op haar voorhoofd en aan haar shirt te zien was er een tropische storm onder haar oksels ontstaan. “Heb je dat vervangstuk nou al gehaald, Tinus?” “Vervangstuk?” zei hij, alsof hij niet wist waar ze het over had. “Van je vibrator, bedoel je?” Els maaide met haar forse arm in zijn richting maar Tinus ontweek haar makkelijk. Ze richtte zich weer op de boodschappen en er zat zoals altijd allerlei vette zooi tussen. “Ja, die heb ik allang besteld.” “Wanneer komt het dan?” Tinus haalde z'n schouder op. “Tot die tijd moet je misschien geen chips op de bank gaan zitten vreten. Beter nog, misschien moet je es een keer een wortel proberen.” Els trok een gevulde koek uit de verpakking en propte die naar binnen. “Hypothetisch gezien zou dat beter zijn ja” zei ze met volle mond, terwijl ze de boodschappen in de kastjes deed. Tinus draaide zich om en keek de woonkamer in. Het tikken van de klok irriteerde hem mateloos. Het leek te galmen alsof de vloer een rotsbodem was. “Ik ga even vissen, ben om vijf uur terug, ok?” Els antwoordde niet maar het zei genoeg.

Kees

opdrachtwoorden: obsessie, primitief, pardon

Vlammen en rook laaiden op tussen de houtskolen. Terwijl hij het vlees aan de spiezen reeg werd de deurbel zes keer ingedrukt. Het was Jeanette. Alweer. “Hoe vaak moet ik je nog zeggen dat je hier niet welkom bent?”, zei Kees. “Heel vaak, smeerKees!”, zei ze met een opgefokt hoofd. Een hoofd dat tot een half jaar geleden iedere dag naast dat van hem had geslapen. Tot ze erachter was gekomen dat hij vreemd ging met haar zus. Jeanette en haar zus hadden een fikse ruzie gehad. De politie had eraan te pas moeten komen. Niet lang daarna had hij ook met haar zus gebroken omdat hij erachter kwam dat de zussen akelig veel op elkaar leken. Zij bleek ook een primitief ongeleid projectiel in bloemetjesmotief. Van haar had hij echter niets meer vernomen terwijl Jeanette een ongezonde obsessie bezigde en hem iedere dag er mee lastig viel. “Ik krijg zo bezoek, Jeanette, ik heb hier geen zin in”, zei Kees, nu heel kalm. Jeanette kwam dichterbij en keek hem aan met vlammende ogen die hem deden denken aan z'n barbecue. “Weet jij wel wat je mij en mijn zus hebt aangedaan, vies mannetje?!”, terwijl het speeksel in Kees z'n baard vloog. Kees had hier echt geen zin in. “Was dat een vraag, Jeanette?”. En Jeanette begon haar frustraties nogmaals te uiten en verweet hem zo'n beetje alles wat ze maar kon verzinnen. “Hee Kees, wie is dit?”, klonk het opeens vanachter Jeanette. Het was Kim, z'n nieuwe scharrel. “Kim, dit is Jeanette, een ex”. “Dus jij bent z'n nieuwe slet”, begon Jeanette. “Pardon? Wie is hier nou de slet?”, antwoordde Kim terwijl ze met haar ogen de kleding van Jeanette finaal afkeurde. Jeanette draaide zich om naar Kim en gaf haar een duw. “Nou moet je eens goed luisteren trutje...”. De voordeur knalde dicht en Kees was verdwenen. De vrouwen stonden verbouwereerd te kijken naar de dichte deur. Kees trok de deurbel uit het stopcontact en sjokte terug naar z'n vleesspiezen.

Amber

opdrachtwoorden: pretoogjes, amber, geluidswal

Vorige week nog had hij naar haar gegluurd toen ze aan het paardrijden was bij De Bokkekar. Met haar lange haar dat op en neer hupte door de zandbak. Nu was ze er niet meer. Men zei dat het geen ongeluk was geweest wat Amber was overkomen. Haar paard was op de één of andere manier over een sloot gesprongen, een wal op, door de geluidswal de A2 op waar ze vol door een auto was geraakt. Drie mensen en een paard waren omgekomen. Maar daarmee was het nog niet klaar. De vrachtwagen die achter die auto had gereden week uit en klapte op z'n zij. Duizenden kippen waren daardoor “bevrijd” en waren een weiland ingerend. Nog geen twee kilometer verwijderd van de vleesverwerkingsfabriek. Er stond een foto in de krant waar je de kippen boven op de vrachtwagen zag staan, als waren het helden, met op de achtergrond de fabriek in beeld. De Kentucky Fried Chicken was in brand gestoken. Mensen liepen rond in t-shirts met daarop een foto van Amber met haar pretoogjes met daaronder de tekst: this chick kicks ass! De dag van het ongeluk was een historische dag gebleken, veel meer dan een ongeluk. Een paar maanden en vele aanslagen later werd kippenvlees zo weinig verkocht dat de hele industrie op z'n gat lag. Allemaal door één meisje op haar paard. Ook hem had het geraakt, hij gluurde niet meer. Z'n zusje was op paardrijles gegaan en hij ging elke week mee. Hij hielp mee het hek bouwen. Om te voorkomen dat paarden over de sloot konden springen.

Jantine

opdrachtwoorden: reflectie, tegenstelling, lentezon

“Maar jij houdt helemaal niet van kamperen”, zei Ingrid resoluut. “Wie zegt dat?”, vroeg Bart geïrriteerd. “Jij zei dat zelf toen ik je een keer vroeg om mee te gaan naar de Ardennen”. Bart geneerde zich nu een beetje en probeerde snel iets te verzinnen om de hypocrisie te ondermijnen. “Ik ben gewoon verliefd op haar, weet je, dan zie je die dingen anders.”, zei Bart, in z'n nopjes met z'n vondst. “Verliefd, op haar?”, vroeg Ingrid, nu nog meer verbaasd. Ze begon te proesten van het lachen. “Ze is helemaal jouw type niet, man”. Ingrid viel bijna van het bankje af en keek even recht in de lentezon. “Doe niet zo flauw zeg, dat kan toch, ik vind haar leuk. Ben je jaloers ofzo?”, opperde Bart als verdediging terwijl hij ook wel door had dat de tegenstellingen opstapelden met elk verweer dat hij uitkraamde. “Ja Bart, ik ben heel jaloers op dat zemelwijf met haar alternatieve dit en dat en zus en zo moet het, ze is hartstikke paranoïde en niet goed bij haar hoofd”. Even keek ze hem aan en vervolgde in een moment van reflectie, “Oh shit, je bent echt verliefd, anders valt het niet te verklaren.”. En opnieuw had ze moeite om niet in lachen uit te barsten. “Ze heeft gewoon van die..”, begon Bart. Ingrid maakte de zin af, “...dikke tieten!”. Waarop Bart haar streng aankeek, even liet lachen en ernstig antwoordde: “Dat was mij nog helemaal niet opgevallen, maar nu je het zegt...”. En Bart verloor nu zelf de controle over z'n lachspieren en samen vergingen ze haast van de buikpijn. Tranen rolden over Ingrid haar wangen en ze kneep haar benen samen. Bart had ondertussen een rode nek gekregen van het gieren en brullen. “Hoi Bart”, hoorde Bart opeens uit het niets. Voor hem stond Jantine. Bart keek omhoog en het viel hem op dat haar supermarkt outfit eigenlijk veel te klein was. “Ik wilde even zeggen dat het kamperen niet door gaat, mijn moeder is ziek geworden.”, zei Jantine stilletjes. Pas bij die laatste woorden vestigde Bart z'n blik op haar gezicht.

Safari

Opdrachtwoorden: Duits, werkloos, David Bowie

Het was nog maar negen uur 's ochtends maar nu al voelde het als een oven. Jan zat niet ver van de tent onder een boom met zicht op de Olifantsrivier. Een kop rooibos thee in de hand. Lise sliep nog, hoe ze dat volhield in de broeiende tent was een raadsel. Tot voor kort was hij werkloos geweest en dat had voor veel stress gezorgd tussen hen. Lise had hem enorm onder druk gezet om werk te vinden. Ze hadden regelmatig ruzie gehad en hij had haar Duitse nationaliteit vele malen op gemene manieren gebruikt om iets lelijks te zeggen. Wat nog niet mee viel met zijn gebrekkige kennis van die taal. Maar hij had werk gevonden en ze had hem getrakteerd op een safari in Zuid Afrika. Er klinkt gestommel in de tent. Lise is eindelijk wakker. Maar dan hoort hij gegil en Lise komt de tent uit gestrompeld en rent langs hem heen. Jan springt overeind, net op tijd, om te zien dat een neushoorn met hun tent op z'n rug achter Lise aan zit. De grond beeft als het enorme beest door struiken heen dendert. Lise schreeuwt om hulp maar alles gaat te snel om na te denken. Ze staat nu niet ver van de rivier met de aanstormende neushoorn in het zicht. Dan ziet hij Lise haar t-shirt uittrekken en het vastknopen aan een stok. Haar bleke lijf steekt fel af tegen de achtergrond. Ze zwaait met de stok en rent verder richting de rivier. Ze maakt wanhopige geluidjes als ze over stenen heen springt en probeert niet te vallen. De neushoorn zit haar nu op de hielen en ze zigzagt om te proberen het enorme beest af te schudden. Net als het lijkt verkeerd af te gaan lopen werpt Lise de stok met het t-shirt in de rivier. De neushoorn staat even stil en gaat dan achter het t-shirt aan. Ze is veilig. Uitgeput en zwetend komt ze teruggelopen. "Sorry voor je David Bowie shirt."

Agent 003

Opdrachtwoorden: dubbel, onbeperkt, bezorgd

Pakket bezorgd, instructies volgen, agent 003, stond er in de sms. Rendez vous kelder, vijf uur?, agent 005, smste hij terug. Hij moest even met haar praten. Wie was die Afrikaanse man waar ze gister mee lag te seksen? Haar kamerdeur stond wagenwijd open toen hij er langs was gelopen. Hij vreesde dat hij verliefd op haar was geworden. Sinds ze de laatste paar dagen zoveel samen werkten. Dat was tegen de regels. Hij moest zich een beetje professioneel gedragen maar het ging hem slecht af. Weer een sms. Vijf uur kelder. Hij had nog van alles te doen maar kon zich niet concentreren. Een dubbel gevoel. Om vijf uur was ze nergens te bekennen. Hij werd ongeduldig om kwart over vijf. Dan, sms. Taxi staat voor. Hij haastte zich naar buiten en agent 003 trok hem de taxi in. De hele rit hield ze z'n hand vast maar zei geen woord, even glimlachte ze naar hem. Maar in die ene glimlach verdween hij compleet, onbeperkt de diepte in, het was alsof de taxi opsteeg. Wie was zij? Wat wilde ze van hem? Waar gingen ze heen? Je blijft vannacht bij mij, uit veiligheidsoverwegingen, zei ze opeens, zonder hem aan te kijken. Hij was totaal verbaast en kon alleen uitbrengen: waar dan? Ze keek hem aan alsof ze wilde zeggen: kom nou, je weet wel beter. Ze kneep even in z'n hand en hield verder haar mond. Hij wilde beginnen over de afrikaan maar misschien was dit niet het goede moment. De taxi arriveerde bij een bioscoop. Het was er druk, een première misschien, hij zag fotografen en bekende Nederlanders. Ze nam hem haastig mee over de rode loper naar binnen, ze haalde twee biertjes en ze ploften neer op de eerste rij. Het licht dimde. Het was de nieuwste James Bond film.

Sjaak De Boer

Opdrachtwoorden: reflecteren, patat, uilskuiken

Hé, ruik je dat? De twee agenten lopen langzaam naar het schuurtje. De zaklantaarns vooruit gericht. Ja, patat. Oorlog, denk ik. Een half uur geleden kwam de oproep dat iemand een patatje had ontvreemd uit snackbar De Hotemetoot op de Hoofdweg. En niet veel later de melding dat er was ingebroken in een schuurtje. Nog geen vijf minuten lopen van de snackbar. Da's toevallig. Politie!, roept de agent. Ze horen gescharrel en dan stilte. De collega doet de gemolesteerde deur van het schuurtje open en schijnt een licht in het duistere vertrek. Achter een paar fietsen zit een man op de grond met een patatje en een blikje bier. Hij heeft een jas aan met reflecterende strepen. Zei ik toch, oorlog. Meneer, hoe komt u aan die patat? De man zwijgt en propt rustig de favoriete aardappel snack van Nederland naar binnen. Heeft u iets bij zich waar uw naam op staat, meneer? Even later hangt de patat oorlog lucht in de dienstauto. De man likt het plastic bakje nog ondanks de handboeien die hij om heeft. Op het bureau wordt de man gefouilleerd en “geboekt”. Ze brengen de frietdief naar de cellen. Maar dan horen ze opeens: hé stelletje uilskuikens! Ze draaien zich om. De hoofdagent staat met z'n armen in z'n zij hen aan te staren. Z'n nek is felrood, zoals altijd. Weten jullie niet wie dat is? Hij heeft niets waar z'n naam op staat, baas. Nee, nogal wiedes, dubbele dombo! Dat is Sjaak de Boer, de dakloze frietdief, die probeert dit kut geintje elk jaar vlak voor Kerst. Patatje halen en dan lekker in een warme cel slapen. Patatje oorlog is z'n favoriet. Sjaak kijkt de verbouwereerde agent aan en zegt: dubbele dombo!

Wat Komt Dat Komt

Opdrachtwoorden: messenset, gepersonaliseerde kalender, Spaans vlees

De avond begon al in te vallen in Costa Smeralda en Henk stond nog steeds met pech aan de kant van de weg. Hij baalde maar wist dat het zinloos was zich op te winden. Doen de Spanjaarden ook niet immers. Alles op z'n tijd. Wat komt, dat komt. Voorlopig kwam er helemaal niets en bleef de horizon irritant leeg. De Spaanse ANWB zou komen, maar of dat vandaag nog ging gebeuren was een raadsel. Z'n Volvo stationwagen was nog halfvol beladen met messensets, agenda's, pennen, sleutelhangers en gepersonaliseerde kalenders. Die had hij eigenlijk vandaag moeten afleveren. Terwijl Henk zich lichtelijk zat op te vreten bespeurde hij opeens een stofwolk in de verte. Het zou toch niet. Jawel, de auto in de verte was geel en had oranje zwaailichten op het dak. Een hele vrolijke man van middelbare leeftijd begroette hem hartelijk en dook gelijk onder de motorkap van de Volvo. De man liep fluitend terug naar z'n auto en haalde er een aandrijfriem uit te voorschijn. Binnen 20 minuten was de zaak gepiept en Henk kon weer verder. Maar daar dacht de man anders over. Hij vroeg Henk bij hem in te stappen maar begreep niet waarom. Hij had nog werk te doen ookal was het inmiddels aan het schemeren. De man zei: tomorrow work, today important day, come! En dat het vlakbij was. Henk stapte in en dacht: wat kan het ook schelen, je bent de enige die zich druk maakt in dit land. Even later zoefden ze de bergen uit richting zee. De monteur kauwde op gedroogd vlees, wat hij wel meer mensen had zien doen. De monteur bood hem een stukje aan van het Spaanse vlees. Daar aangekomen stonden letterlijk honderden mensen op het strand. De monteur wees naar de zee en dan op zijn ogen. Hij moest uitkijken naar iets. Dan opeens gejoel en applaus. Henk scande de horizon af en toen zag hij het. Misschien wel 50 walvissen trokken voorbij maar bleven ook even stil liggen alsof ze wisten dat er op hen gewacht werd. Water spoot de lucht in, walvissen sprongen op en kwamen neer met enorm lawaai. Een magisch schouwspel voltrok voor de ogen van Henk, grote beesten met vinnen, en ook een paar kleintjes. Even vergat hij alles en kreeg tranen in z'n ogen. De monteur keek hem aan en klopte hem op de rug. De walvissen trokken verder maar Henk bleef nog lang op het strand zitten.

Omar

Schrijfopdracht woorden: New York, smaragd, koffie

De ezel lijkt te huilen maar dat is niet zo. De tranen komen door het knipperen met de ogen om de vliegen weg te houden. Zes dagen in de week draagt Omar stenen uit de mijnen weg op z'n rug. En in ruil daarvoor krijgt hij water en hooi. En een eigen hoekje van de stal. Bij het hek. Hij heeft niet veel nodig maar hij vind het heel lekker als één van de kinderen in het kamp stiekem een emmer water over z'n rug leeg kiepert op een warme stoffige dag. Dat kan eigenlijk niet want water is schaars hier. Toch, je zou kunnen zeggen, ook al lijkt het niet zo, dat hij dan echt gelukkig is, nee tevreden is een beter woord. Gelukkig zijn is meer iets voor de mens. Als mensen tranen hebben wordt er nooit gedacht dat ze last hebben van vliegen. Mensen hebben last van andere dingen. Morgenvroeg om zeven uur landt in New York een vrachtvliegtuig met aan boord een kistje met smaragden. En onder bewaking zal het naar de veiling worden vervoerd. Smaragden en geld, allebei groen en onderwerp van macht en hebberigheid. Op dat zelfde moment gooien mensen daar massaal emmers water over zich heen alsof het niets is. Tegelijkertijd. En miljoenen koffiezetapparaten gaan aan. En 's avonds staan ze met z'n allen in de avondspits. Tegelijkertijd is er duizenden kilometers verderop een klein meisje dat stiekem een emmer met water vult. En twee ezelsoren gaan recht overeind staan.

De Albatros

Schrijfopdrachtwoorden: rondbazuinen - kakofonie - houdgreep

Er zat een meeuw in de prullenbak van het viskraampje. Hij dacht terug aan toen terwijl hij kibbeling at aan de houthaven in Oud West. Ze noemden hem de Albatros, Harry de Albatros. Vanwege z'n scherpe muil, gevatte opmerkingen en meedogenloze hardheid. Een jaar had hij vastgezeten. Gewapende overval en nog wat openstaande dingetjes. Nog altijd had hij een tyfus hekel aan chinezen. In het bijzonder die gele rakkers van restaurant Golden Sun die ze helaas onsuccesvol hadden proberen te lichten. Via de achteringang waren ze makkelijk binnen gekomen maar ze hadden niet verwacht dat er zoveel van die chinezen zouden zijn. Hij had altijd gedacht dat het er maar twee of drie waren. Die niet veel meer deden dan plastic bakjes in magnetrons douwen en wat kroepoek in stukjes breken. Je dacht toch niet dat die babi pangang daar werd klaargemaakt? Nee jongen, die werd elke week geleverd door een gekoelde vrachtwagen uit Mannheim. Diezelfde fabriek maakte ook döner kebab en zelfs onze eigen frikandellen en friet. Maar goed. In de keuken was een kakofonie van chinees geblaat waar uiteraard geen noedel aan vast te knopen was. Al snel hadden ze de manager te pakken gekregen die irritant kalm was gebleven, zelfs toen ze z'n handen hadden vastgebonden en aan een kapstok hadden opgehangen. Maar ze bleven maar praten in het chinees, wist hij veel wat ze allemaal aan het rondbazuinen waren. Toen werden ze stil. De deur ging open en tien, vijftien man, met dikke nekken keken de Albatros aan. Binnen no time had hij met z'n snavel op de koude keukenvloer gelegen in de houdgreep. Tering. Het Poolse nationale judo team was in de stad, effen chinezen. Het laatste stukje kibbeling liet hij in het bakje zitten en flikkerde het in de prullenbak waar de meeuw schreeuwend bovenop dook.

Roos

Opdrachtwoorden: dronken - roos - regenboog

Een bever zat op een boomstronk in het water en tuurde over het wateroppervlak. Geruisloos dook hij het water in, achter een visje aan. Een regenboog verscheen tussen de bergen. Haar aandacht werd getrokken door een gejoel. Roos kon vanuit haar schuilplaats net niet zien wat de tumult veroorzaakte maar ze kende de geluiden. Het waren resusapen, de reden waarom ze hier al twee dagen verscholen lag in het gras. Ze tuurde door de verrekijker en zag appels uit een boom vallen. Dat verklaarde het gejoel, de apen waren dronken van de gistende appels. Opeens verscheen een aap levensgroot in de kijker. Hij stond voor haar, had haar ontdekt. De aap gilde en andere apen kwamen uit de boom gesneld. Hij pakte haar verrekijker af en sloeg er mee op de grond. Roos bleef muisstil liggen en vermeed oogcontact. De andere apen kwamen er springend en schreeuwend bij staan. Eén van de apen bood haar een appel aan en aan de blik van het grote beest te zien werd verwacht dat ze die ging opeten. En nog een appel, en nog één. Uren later werd ze wakker in het gras en het eerste wat ze zag was het vernielde fototoestel. En ze voelde zich misselijk. Terug in het kamp stopte ze de geheugenkaart van het fototoestel in de laptop. Behalve veel onscherpe foto's was er één foto waarop zij zelf stond samen met de apen, een groepsfoto. De grote aap had haar bh op z'n hoofd en hield twee vingers opgestoken achter haar hoofd terwijl hij de camera in grijnsde.

Floor

Schrijfopdrachtwoorden: usb stick - pruik - boeie!

Ze deed het voor het geld maar het was niet haar ding, die pruik, visnet panty, kort rokje. Ze zag er uit als een hoer. Wat was dat toch met mannen, om vrouwen te willen zien als een hoer. Was het macht? Vorige week had iemand haar in een bad vol vanille vla willen zien, met kerstmuts op, sigaar rokend! En laatst een verzoekje of ze in een dokters jas in een sloot wou gaan liggen drijven, omringd door plastic lokeenden, dat was een hoop werk geweest en ze had er extra geld voor gevraagd. Dat was geen probleem geweest. Ze had de foto's gemaakt, bij de Hema laten afdrukken en opgestuurd. De man achter de balie was erg nieuwsgierig geweest en het zou haar niet verbazen als hij de sessie met de vanille vla dubbel afgedrukt had en mee had genomen naar huis. Ach, boeie! Ze kon er goed van leven, daar ging het om. Al na een maand  had ze die stomme helpdesk baan kunnen opzeggen. Wel had ze een fikse ruzie gehad met haar vriend, die wilde weten wat ze aan het doen was. Ze had het niet willen vertellen. Zolang hij niet wist dat haar lippenstift in feite een usb-stick was en zolang ze alleen leverde aan buitenlandse klanten was ze veilig. Hij was echter niet gerustgesteld door haar summiere verklaring dat ze in ieder geval geen geld verdiende op haar rug. Dat ze geen hoer was geworden. Hij was misschien wel de enige die haar niet zo wilde zien.

Jarig

Opdrachtwoorden: niets is zeker - van harte - snuiven

Hij hield z'n handen voor haar ogen en duwde haar voor zich uit. Niet kijken hè? Ze schuivelden verder, ze kon water horen klotsen en meeuwen schreeuwen. Kijk je wel uit?, vroeg ze. Ok, doe je ogen maar open, en hij haalde z'n handen weg. Ze knipperde met haar ogen en ze zag een vage zeilboot die steeds scherper werd. Van harte gefeliciteerd met je verjaardag, lief!, zei hij en hij keek haar aan. Gaan we zeilen?, vroeg ze. Ja, wat denk jij? Maar die donkere wolken dan. Die waaien wel over joh. Ze keek wat bezorgd. Weet je het zeker? Jahaaa. Hij lachte even naar haar maar was ook geïrriteerd. Niets is zeker bij haar, altijd twijfels, altijd bevestiging vragen. Ze klom aan boord en kuste hem op z'n voorhoofd. Dank je, zei ze. En snuivend vulden haar longen zich met zeelucht. Even later voeren ze de haven uit, zij aan het roer terwijl hij de zeilen klaarmaakte. In de verte flitste het in de gitzwarte wolken en hoorde ze gerommel. In haar hoofd kwam telkens het schuldgevoel naar boven. Ze moest het hem vertellen, maar ze kon het niet. Nog niet. Langzaam voeren ze op de zwarte muur af. Meeuwen schreeuwden naar haar maar ze wilde het niet horen.