Tinus en Els

opdrachtwoorden: vervangstuk, hypothetisch, rotsbodem

Het tuinhekje klapperde en Els wurmde zich even later door de keukendeur naar binnen om vervolgens drie tassen op het aanrecht te smijten. Ze keek hem aan met een lagedrukgebied op haar voorhoofd. Hij: “Vertel!”. Een licht teken van lichtvermaak rond z'n mond. “Ach, flikker op, Tinus” gromde het dikke mens en hij schuifelde achteruit terwijl ze dichterbij kwam. “'t Is ook nooit goed hé?” probeerde hij maar eens. Ze keek hem vernietigend aan maar zei niets. Het zweet stond op haar voorhoofd en aan haar shirt te zien was er een tropische storm onder haar oksels ontstaan. “Heb je dat vervangstuk nou al gehaald, Tinus?” “Vervangstuk?” zei hij, alsof hij niet wist waar ze het over had. “Van je vibrator, bedoel je?” Els maaide met haar forse arm in zijn richting maar Tinus ontweek haar makkelijk. Ze richtte zich weer op de boodschappen en er zat zoals altijd allerlei vette zooi tussen. “Ja, die heb ik allang besteld.” “Wanneer komt het dan?” Tinus haalde z'n schouder op. “Tot die tijd moet je misschien geen chips op de bank gaan zitten vreten. Beter nog, misschien moet je es een keer een wortel proberen.” Els trok een gevulde koek uit de verpakking en propte die naar binnen. “Hypothetisch gezien zou dat beter zijn ja” zei ze met volle mond, terwijl ze de boodschappen in de kastjes deed. Tinus draaide zich om en keek de woonkamer in. Het tikken van de klok irriteerde hem mateloos. Het leek te galmen alsof de vloer een rotsbodem was. “Ik ga even vissen, ben om vijf uur terug, ok?” Els antwoordde niet maar het zei genoeg.