De Albatros

Schrijfopdrachtwoorden: rondbazuinen - kakofonie - houdgreep

Er zat een meeuw in de prullenbak van het viskraampje. Hij dacht terug aan toen terwijl hij kibbeling at aan de houthaven in Oud West. Ze noemden hem de Albatros, Harry de Albatros. Vanwege z'n scherpe muil, gevatte opmerkingen en meedogenloze hardheid. Een jaar had hij vastgezeten. Gewapende overval en nog wat openstaande dingetjes. Nog altijd had hij een tyfus hekel aan chinezen. In het bijzonder die gele rakkers van restaurant Golden Sun die ze helaas onsuccesvol hadden proberen te lichten. Via de achteringang waren ze makkelijk binnen gekomen maar ze hadden niet verwacht dat er zoveel van die chinezen zouden zijn. Hij had altijd gedacht dat het er maar twee of drie waren. Die niet veel meer deden dan plastic bakjes in magnetrons douwen en wat kroepoek in stukjes breken. Je dacht toch niet dat die babi pangang daar werd klaargemaakt? Nee jongen, die werd elke week geleverd door een gekoelde vrachtwagen uit Mannheim. Diezelfde fabriek maakte ook döner kebab en zelfs onze eigen frikandellen en friet. Maar goed. In de keuken was een kakofonie van chinees geblaat waar uiteraard geen noedel aan vast te knopen was. Al snel hadden ze de manager te pakken gekregen die irritant kalm was gebleven, zelfs toen ze z'n handen hadden vastgebonden en aan een kapstok hadden opgehangen. Maar ze bleven maar praten in het chinees, wist hij veel wat ze allemaal aan het rondbazuinen waren. Toen werden ze stil. De deur ging open en tien, vijftien man, met dikke nekken keken de Albatros aan. Binnen no time had hij met z'n snavel op de koude keukenvloer gelegen in de houdgreep. Tering. Het Poolse nationale judo team was in de stad, effen chinezen. Het laatste stukje kibbeling liet hij in het bakje zitten en flikkerde het in de prullenbak waar de meeuw schreeuwend bovenop dook.