Hij
hield z'n handen voor haar ogen en duwde haar voor zich uit. Niet
kijken hè? Ze schuivelden verder, ze kon water horen klotsen en
meeuwen schreeuwen. Kijk je wel uit?, vroeg ze. Ok, doe je ogen maar
open, en hij haalde z'n handen weg. Ze knipperde met haar ogen en ze
zag een vage zeilboot die steeds scherper werd. Van harte
gefeliciteerd met je verjaardag, lief!, zei hij en hij keek haar aan.
Gaan we zeilen?, vroeg ze. Ja, wat denk jij? Maar die donkere wolken
dan. Die waaien wel over joh. Ze keek wat bezorgd. Weet je het zeker?
Jahaaa. Hij lachte even naar haar maar was ook geïrriteerd. Niets is
zeker bij haar, altijd twijfels, altijd bevestiging vragen. Ze klom
aan boord en kuste hem op z'n voorhoofd. Dank je, zei ze. En
snuivend vulden haar longen zich met zeelucht. Even later voeren ze
de haven uit, zij aan het roer terwijl hij de zeilen klaarmaakte. In
de verte flitste het in de gitzwarte wolken en hoorde ze gerommel. In
haar hoofd kwam telkens het schuldgevoel naar boven. Ze moest het hem
vertellen, maar ze kon het niet. Nog niet. Langzaam voeren ze op de
zwarte muur af. Meeuwen schreeuwden naar haar maar ze wilde het niet
horen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten