Jantine

opdrachtwoorden: reflectie, tegenstelling, lentezon

“Maar jij houdt helemaal niet van kamperen”, zei Ingrid resoluut. “Wie zegt dat?”, vroeg Bart geïrriteerd. “Jij zei dat zelf toen ik je een keer vroeg om mee te gaan naar de Ardennen”. Bart geneerde zich nu een beetje en probeerde snel iets te verzinnen om de hypocrisie te ondermijnen. “Ik ben gewoon verliefd op haar, weet je, dan zie je die dingen anders.”, zei Bart, in z'n nopjes met z'n vondst. “Verliefd, op haar?”, vroeg Ingrid, nu nog meer verbaasd. Ze begon te proesten van het lachen. “Ze is helemaal jouw type niet, man”. Ingrid viel bijna van het bankje af en keek even recht in de lentezon. “Doe niet zo flauw zeg, dat kan toch, ik vind haar leuk. Ben je jaloers ofzo?”, opperde Bart als verdediging terwijl hij ook wel door had dat de tegenstellingen opstapelden met elk verweer dat hij uitkraamde. “Ja Bart, ik ben heel jaloers op dat zemelwijf met haar alternatieve dit en dat en zus en zo moet het, ze is hartstikke paranoïde en niet goed bij haar hoofd”. Even keek ze hem aan en vervolgde in een moment van reflectie, “Oh shit, je bent echt verliefd, anders valt het niet te verklaren.”. En opnieuw had ze moeite om niet in lachen uit te barsten. “Ze heeft gewoon van die..”, begon Bart. Ingrid maakte de zin af, “...dikke tieten!”. Waarop Bart haar streng aankeek, even liet lachen en ernstig antwoordde: “Dat was mij nog helemaal niet opgevallen, maar nu je het zegt...”. En Bart verloor nu zelf de controle over z'n lachspieren en samen vergingen ze haast van de buikpijn. Tranen rolden over Ingrid haar wangen en ze kneep haar benen samen. Bart had ondertussen een rode nek gekregen van het gieren en brullen. “Hoi Bart”, hoorde Bart opeens uit het niets. Voor hem stond Jantine. Bart keek omhoog en het viel hem op dat haar supermarkt outfit eigenlijk veel te klein was. “Ik wilde even zeggen dat het kamperen niet door gaat, mijn moeder is ziek geworden.”, zei Jantine stilletjes. Pas bij die laatste woorden vestigde Bart z'n blik op haar gezicht.